اولین بار خدا شوخی کرد!

ابوالفضل حری، نویسنده کتاب " درباره طنز " در نخستین بخش آن علل و انگیزه های خود از نگارش "درباره طنز" را توضیح می دهد و این کار را ناشی از مطالعه مقاله ای با عنوان " شوخ طبعی در قرآن" قلمداد می کند. او با ترجمه این مقاله در سال 1991، متوجه مفاهیمی با عنوان " شوخ طبعی" می شود و تصمیم می گیرد نگاه تازه و نوینی به طنز داشته باشد و سرانجام، این کتاب آفریده می شود. این کتاب از یک سرآغاز و پنج فصل تشکیل شده است. در قسمت سرآغاز، در مورد اینکه چه عاملی باعث ترغیب نویسنده به تحقیق و تفحص در این موضوع شده است، صحبت می شود و پس از ان روند کار توضیح داده می شود. نگارنده کتاب در فصل اول، واژگان معرف خنده را از سه فرهنگ دهخدا، معین، عمید و فرهنگ فارسی انگلیسی حیم استخراج کرده، در ادامه سه زیر مجموعه ژانر کمدی، طنز، هجو و هزل را مورد بررسی قرار داده است. فصل دوم، از رویکردهای زبان شناختی به مقوله طنز و شگردهای طنزپردازی بحث می کند. فصل سوم مربوط به تعریف طنز پرخاشگر و انواع این این گونه طنزپردازی است. مولف در فصل چهارم، اصول و مبانی ترجمه شوخ طبعی و مشکلات فرا روی ترجمه طنز را بررسی می کند و راهکار هایی برای حل مشکلات ترجمه ارائه می دهد. فصل پایانی کتاب، جمع بندی و نتیجه گیری از مباحث پیشین است. در خاتمه، منابع کامل درباره طنز و طنزپردازی گنجانده شده است.
ابوالفضل حری می گوید: همانگونه که از عنوان کتاب پیداست، در این اثر رویکردهای نوین به طنز و شوخ طبعی با تاکید ویژه بر زبان شناسی طنز، مورد بررسی قرار گرفته است. حقیقت این است که بنابر دلایل بسیاری، عدم شناخت ماهیت و کارکردهای طنز از مهم ترین نقیصه ها در شناخت طنز به شمار می رود. با اینکه مقوله طنز و طنزپردازی در ایران پیشینه ای دیرین دارد و آثار اولیه در این باره به ادبیات پیش از اسلام بر می گردد، و کم نبوده اند پژوهشگرانی که درباره این آثار به مباحث نقادانه بسیاری دامن زده اند، رویکردهای نوین زبان شناختی و ادبی کم تر و شاید اصلا به آثار اعمال نشده است؛ به دیگر سخن، مقوله طنز هنوز از تیر رس رویکردهای نوین زبان شناختی و البته نقد و نظریه ادبی به دور مانده است و چندان که شایسته است در این خصوص کار " جدی" به دیده نیامده است. 
در بخشی از این کتاب می خوانیم: طنز در لغت به معنای " سرزنش، تمسخر، طعنه، تهمت، سخن رمز آلود" ( فرهنگ عمید)، " افسوس کردن و عیب جویی"( فرهنگ دهخدا) آمده است. از نظر ادبی، طنز شیوه بیان مطالب انتقادی و نفرت بار همراه با خنده و شوخی است. برخی طنز را با علم بدیع در ارتباط می دانند؛ زیرا نویسنده طنز با بهره گیری از فن بلاغت و سخنوری، فضایی را به تصویر می کشد که نه فقط خواننده را سرگرم می کند، بلکه الگویی از اعمال و سکنات اشخاص جامعه نیز به دست می دهد.