بی ستاره

به کودکی ِ جهان غبطه می‫خورم هر روز
...
چقدر سلسله‫های مهم
                           که در تاریخ:
به یک اشاره چه سرها که بر زمین غلتید
به یک کرشمه چه مردان به خاک افتادند
چقدر تیر که بال پرنده‫ها را خورد
چقدر تیغ که بر بالش ِ زمین خوابید

...

چقدر واژه‌ی معصوم
که بر لبان حقیقت شهید شد هر بار
چقدر شعر که قفل دریچه را نگشود
چقدر دست که امضاش سبز بود، اما
صدای خش‌خش پاییز در مدادش بود

...

چقدر آینه شرمنده‫ام کند هر روز؟
چقدر پنجره از ماه ناامید شود؟

...

بیا به کوچه‌ی بن‌بست من ببار این بار
بیا به متن کهنسال من تسرّی کن
بیا کنار شبم چند نقطه چین بگذار...