جمعه ها

تا لنگ ظهر ، ما همه خوابیم جمعه ها

از تخت خویش ، روی نتابیم جمعه ها

بگذارمان به گوشه ای و دستمان نزن !

مانند خاک خورده کتابیم جمعه ها

شش روز هفته  آب روانیم - جو به جو -

اینک مجویمان که سرابیم جمعه ها

افتاده ایم کنجی - تعطیل و بی خیال -

بیزار از سوال و جوابیم جمعه ها

شش روز هفته - مثل فلان ! - کار کرده ایم

بنشین ! نرو ! کجا بشتابیم جمعه ها ؟!

شش روز هفته در پی  « ‌اینها »  دویده ایم

بشمارشان که اهل حسابیم جمعه ها

شش روز هفته یکسره گردیده ایم تا

جایی برای خواب بیابیم جمعه ها

وقت غروب . . . آه ، چه دلتنگ می شویم !

از فکر شنبه ها به عذابیم جمعه ها

ای یار غار ! باز بیار آن تغار را !

تا بعد خواب ، کشک بسابیم جمعه ها

گفتند صبح جمعه می آید  امام عصر

تا لنگ ظهر ، ما همه خوابیم جمعه ها !