حوزه هنری متولی و حامی طنز در ایران است

به گزارش پایگاه خبری حوزه هنری، اکبر اکسیر شاعر طنزپرداز آستارائی درباره جایگاه طنز ایران پیش و پس از انقلاب اسلامی گفت:طنز قبل از انقلاب با طنز بعد از انقلاب تفاوت اساسی دارد به این صورت که در طنز بعد از انقلاب ما نمی توانیم ورود به مسایل غیر اخلاقی را در آن ببینیم آنچه بیش از هر چیز ی در طنز این دوره به چشم می خورد بیان مشکلات مردم شهر نشین است که با زبان طنز به آن پرداخته می شود.

اکسیر ادامه داد: این طنز توانست به عنوان الگوی مردم و در خدمت رفاه مردم قرار بگیرد. در واقع پیام های انسانی را مد نظر خود قرار داد.

وی افزود: ذات طنز، ذات اصلاح گرایانه است و طنز پرداز وجدان بیدار جامعه است؛ در واقع طنز و طنزپرداز است که با نامرادی های اجتماعی مبارزه می کند.

این شاعر طنز پرداز درباره فرق طنز پیش از انقلاب و طنز بعد از انقلاب اظهار کرد: اگر مجله توفیق را در پیش از انقلاب و مجله گل آقا را در بعد از انقلاب با هم مقایسه کنیم شاید به بن بست برسیم زیرا باز و بسته بودن دفتر مجله توفیق بستگی به شرایط سیاسی آن روز داشت مثلا هر وقت قدرت حکام ضعیف می شد بر اثر فشارهای حکومتی این نشریه توقیف می شد.

وی ادامه داد: بعد از انقلاب اسلامی مهمترین کاری که در طنز اتفاق افتاد توسط کیومرث صابری فومنی یا همان گل آقا صورت گرفت. وی توانست طنز فاخر را بیان کند و با همکارانش در مجله گل آقا به مشکلات اجتماعی مردم پرداخت زیرا طنز الگوی جامعه است و می تواند حرف های خود را بزند، به این وسیله گل آقا توانست به طنز اخلاقی دامن بزند.

اکسیر افزود: بعد از گل آقا «شکرخند» به صورت ماهانه طنزپردازان را گرد هم جمع و به رواج طنز اجتماعی کمک کرد.

اکسیر در ادامه به طنز رادیویی اشاره کرد و گفت:برنامه طنز رادیویی روز جمعه نیز صدای لبخند مردم را روشن نگه می دارد.

شاعر مجموعه «زنبورهای عسل دیابت گرفته اند» خاطرنشان کرد: فعالیت های بخش طنز حوزه هنری نیز توانست طنز پردازان خوبی را در سطح ایران جمع کند و به این وسیله به طنز فاخری برسد که به غیر از مسایل غیر اخلاقی درطنز به همه چیز میدان دهد.

وی ادامه داد: حوزه هنری بانی جشنواره طنز مکتوب است و هر ساله به طور مرتب طنز مکتوب را ادامه داده است. در واقع حوزه هنری را می توان متولی طنز و حامی اصلی طنز در ایران دانست.

اکسیر گفت: اگربودجه کافی در اختیار حوزه هنری قرار گیرد و حوزه هنری بیشتر از این تقویت شود می تواند بیشتر به ادبیات طنز بپردازد زیرا جامعه به روحیه خنده و نشاط احتیاج دارد و جامعه ای که نشاط نداشته باشد روح مرده ای خواهد داشت و پیشرفتی نخواهد کرد.