درعاشورا

پنجه آنگاه که این بغض نفس گیر آرد

شطی از خون خدا دست به شمشیر آرد

درنی اینگونه که خورشید نفس پنهان کرد

خولی مسجد ما عربده باشیر آرد

آنقدر دیربه افسانه ی خود برگشتم

که سرتربت من معجزه زنجیر آرد

برکجای سفرم حوصله ی آب افتاد

 هدهدم رفت که آئینه تقدیر آرد

نیزه ای کاشته ام ، دورسرم می گردم

تا قضا و قدرم باده ی شبگیرآرد

گرسماعم عطش حرمله را ننشاند

کودکی هست که در حادثه تغییر آرد

هیچ فصلی نتوانست به پایان آورد

هرکه می خواست که این قصه به تحریر آرد