سرخ‌ترین شاخه‌گل دشت

انگار کپی گلی از رو زده باشد

در خیمه مهی هست که سوسو زده باشد

صورت‌گر چین هم نتوانست بگوید

با جدّ بزرگش به جوی مو زده باشد

گیسو نکند او یله در باد مگر که

شب در تن این ولوله اردو زده باشد

شه‌زاده! پدر شاهد رقص تو و تیغ است

ای وای اگر بوسه به ابرو زده باشد...

تعبیر شده خواب بد نیزه‌ی کوفی

تا دید که در خون تو پارو زده باشد

آن دست که شق‌القمرت کرد نفهمید

تیغ از غم این فاجعه زانو زده باشد؟

جانان پدر قول که لب‌تشنه نمانی

وقتی به پیمبر پدرت رو زده باشد

لب وا مکن ای سرخ‌ترین شاخه‌گل دشت

«احلی»ی لبت طعنه به کندو زده باشد

اُف بر همه دنیای پس از تو! که نشاید

از نو بشری مثل تو الگو زده باشد