سینمای انقلاب یک شبه شکل نگرفته است.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی و مسائل و مشکلات بعد از یک پیروزی بزرگ، دمیدن روح تازه در شریان خشکیده‌ی سینمایی که مسیرش را درست طی نکرده بود و رو به بیراهه گذاشته بود، کار آسانی نبوده است روزگاری که نگاه به سینما کم فروغ شده بود و می‌بایست تجدید نظر اساسی در روند آن شکل می‌گرفت و با توجه به مسائل جدی برای یک انقلاب تازه به ظهور رسیده چیزی مثل سینما در الویت هم قرار نمی‌گیرد... درچنین شرایطی کسانی بودند که برای جوانه زدن این صنعت مغضوب، تلاش بسیار کردند و چراغ آن را روشن نگه داشتند تا به دست ما برسانند و این تلاش‌ها بی‌تردید با اضطراب و تشویش و نگرانی همراه بوده، این دل‌مشغولی و اضطراب شاید از طرف فیلمسازان متعهدی که در ابتدا خطر کرده به سمت آن رفتند بیشتر از منظر ارائه‌ی درستی از سینما و هم‌راستا با انقلاب تازه شکل گرفته بوده است یعنی همان مسیر درست یک هنر متعالی که پیش از آن به بیراهه رفته بود.

فیلم «کرکس‌ها می‌میرند» نمونه‌ی بارز این تلاش است. هادی مشکوة هنرمند پیشکسوت کرمانی دست به تولید این فیلم به عنوان اولین فیلم انقلاب می‌زند و در آن شرایط اجازه اکران می‌گیرد و فیلم را به نمایش می‌گذارد. هادی مشکوة عکاس فیلم که بیش از 300 فیلم سینمایی را عکاسی کرده بود و بعد از انقلاب با همین فیلم «کرکس‌ها می‌میرند» وارد عرصه تهیه‌کنندگی فیلم می‌شود او فرزند حاجی آقا عکاس یکی از عکاسان قدیم کرمان است. هادی مشکوة تهیه کنندگی فیلم‌های مطرحی چون میرزا کوچک خان، فرمان، سردار جنگل، ترن و... را به عهده داشته است. خود او در مورد شرایط تولید فیلم در آن روزگار چنین می‌گوید: کار ساختن فیلم«کرکس‌ها می‌میرند» را شروع نمودم. این فیلم اولین فیلم سینمایی انقلاب اسلامی بود. حدود دو ماه گذشت، فیلم را تکمیل نموده و به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تحویل نمودم. چند روز بعد پروانه گرفت و تقاضا نمودم اکران نماییم. مسئولین گفتند: سینماها هنوز دایر نشده‌اند، با ترس روزی یک سانس از ساعت 10 تا 12 صبح، بیشتر نمایش نمی‌توانیم بدهیم وبلیط آن 12 ریال و لژ 20 ریال است و شما ضرر می‌کنید. گفتم: راضی هستم اکران کنم، اگر کسی سینما را آتش نزد یا شیشه و پلاکارد را پاره نکرد، سانس را اضافه می‌کنید؟ گفتند: اگر مردم عکس‌العمل انجام ندادند، اضافه می‌کنیم از فردا صبح اکران نمودم...

به گفته‌ی هادی مشکوة این نقطه شروع سینمای انقلاب است و بوده‌اند کسانی که به سختی، در همین شهر خودمان برای جان یافتن سینما عاشقانه تلاش کرده‌اند و هنوز هم هستند فیلمسازان و جوانان پرشوری که برق شوق به این هنردرچشمانشان دیده می‌شود که هر روز هم بیشتر می‌شوند. و امروز ما برای حفظ این میراث چه کرده‌ایم یا برای استمرار و تعالی این هنر و رفع عطش سینماگران و سینما دوستان چه باید کرد؟ شاید اولین گام برای تحقق این مهم، یک تشریک مساعی و همرایی وهمراهی‌ست بین سینماگران و علاقه‌مندان این عرصه تا به چاره جویی آن بپردازیم و استعدادهای بومی و سرشار شهرمان را در مسیر رشد یاری کنیم. و با تقدیم احترام به همه کسانی که برای این هنر مرارت‌ها کشیده‌اند.