سینمای ایران کارنامه موفقی در ارائه یک تصویر مناسب از نهاد خانواده ندارد

عبدالله باکیده در گفت‌و‌گو با پایگاه خبری حوزه هنری، در مورد نمایش واقعی خانواده‌های ایرانی در فیلم‌های سینمایی اظهار داشت: «گاه در فیلم‌های سینمایی‌مان به ارائه تصویری واقعی از وضعیت خانواده‌ها نزدیک شده‌ایم و گاه از این واقعیت فاصله گرفته‌ایم. نیک‌اندیشی و بداندیشی در مورد خانواده‌ها اغلب به صورت اغراق شده در فیلم‌ها نمایش داده شده است.»

او ادامه داد: «از فیلم «مترسک» در اوایل انقلاب تا «گل‌های داودی» و تا فیلم‌هایی که این روزها در مورد سینما ساخته می‌شوند، گاه فیلمسازان ما سراغ بیان واقعیت و امید دادن در فیلم‌هایشان رفته‌اند و گاه از مشکلات سخن گفته‌اند که به اعتقاد من در هر دوی این زمینه‌ها ما نمونه زیادی از فیلم‌هایی نداریم که علاوه بر بیان واقعیت‌های زندگی سراغ ارائه راهکار رفته باشند؛ مسئله‌ای که در فیلم‌های ژاپنی و یا تعدادی از فیلم‌هایی که در دیگر کشورهای آسیایی صاحب سینما مشاهده می‌شود.»

باکیده دلیل دور بودن سینمای ایران از طرح واقعیت‌های موجود در خانواده را چنین تشریح کرد: «حریم خانواده‌‌های ما به گونه‌ای است که به سادگی نمی‌توان به آن نزدیک شد و مصائب و مسائل موجود را مطرح کرد، همواره امکان بررسی همه جانبه موضوعات وجود نداشته است و بر همین اساس با شخصیت‌های کاملا مثبت یا کاملا منفی روبرو بوده‌ایم و این منجر به تولید فیلم‌های بدبینانه یا خوشبینانه شده است.»

او همچنین درباره تصویر کردن مسائلی چون خیانت در فیلم‌های سینمایی گفت: «اگر فیلمسازی متعهد به اخلاقیات اجتماعی و خانوادگی باشد باید به تمام مسائل موجود در خانواده‌ها بپردازد؛ جرئی از این مسائل انحراف زنان و مردان در خانواده است.»

این کارگردان ادامه داد: «اینکه صرفا بگوییم یک زن یا یک مرد در شکل‌گیری این انحراف مقصر هستند و یک سویه به قاضی برویم، قطعا ناشی از یک نگاه کارشناسانه درست نیست. اگر قرار است بحث خیانت در خانواده‌ها نمایش داده شود باید علت و معلول نیز به درستی بیان شوند.»

او اظهار داشت: «موضوعات خاصی در جامعه ما وجود دارد که مشخصا در آن‌ها شاهد خیانت‌های زن و مرد هستیم، اگر یکی دو فیلم به این موضوعات بپردازند می‌توانیم آن را برگرفته از یک اتفاق موجود در جامعه بدانیم، اما زمانی که این در فیلم‌های مختلف مطرح می‌شود دیگر مسئله‌ای است که حتما باید نمونه‌های متعدد آن نیز در جامعه دیده شود. بنابراین برای دریافت درست یا غلط بودن این برداشت باید نگاهی کامل و جامعه‌شناسانه صورت بگیرد.»

باکیده گفت: «گاه فقط بیان برخی مسائل که می‌تواند قصه را جذاب کند موجب گرایش فیلمسازان به بیان این مسائل باشد، در این وضعیت حقوق زنان ایرانی که همواره پشتیبان خانواده بوده‌اند نادیده گرفته می‌شود. اما اگر در پس این فیلم‌ها نگاهی کارشناسی و درست وجود داشته باشد، می‌توان گفت فیلم‌هایی از این دست هشداری برای جامعه هستند که راه تحقیق و یافت مشکل و برطرف کردن آن را پیش روی مسئولان قرار می‌دهد.»