شعر آئینی کرانه های محدود و مشخصی ندارد

به گزارش پایگاه خبری حوزه هنری محمدرضا سنگری در نشست تخصصی کنگره شعر آئینی شفق با بیان اینکه نکته چالش برانگیزی در زمینه ادبیات آئینی وجود دارد، افزود: نکته ای که جای بحث گسترده و دامنه دار دارد این است که اساسا شعر آئینی کرانه ها و حدود مشخص و تعین شده ای ندارد و روشن کردن حد و مرزهای این نوع ادبیات بسیار مشکل است.

سنگری ادامه داد: ما در بسیاری از واژگان با مشکل تعریف مواجه ایم یعنی مثلا نمی توانیم شعر و ادبیات آئینی یا شعر انقلاب را به درستی تعریف کنیم زیرا کرانه ها و حدود این موضوعات کاملا روشن و تعیین شده نسیت.

این پژوهشگر ادبی با توضیحی درباره واژه آئین اظهار کرد: آئین های پذیرفته بسیاری در میان اقوام و ملت ما وجود دارد از جمله آئین عزا، عروسی، نوروز و ... اما ما به شعرهایی که در این زمینه ها سروده می شود شعر آئینی نمی گوییم.

وی اظهار کرد: حتی اگر دین را به عنوان تنها معنای آئین بپذیریم باز درست نیست زیرا شعر آئینی دینی با شعر آئینی صرف متفاوت است.

سنگری با بیان اینکه واژه آئینی کمتر از 30 سال است که مورد استفاده قرار گرفته و پیش از انقلاب این واژه به کار برده نمی شد، ادامه داد: حتی در جلسه ای که خدمت مقام معظم رهبری بودیم ایشان در کاربرد این واژه تامل و درنگی کردند تا ما در استفاده از این واژه توجه و دقت به خرج داده و حدود معنایی آن را مشخص کنیم.

وی دو شاخه شعر نیایشی و شعر ستایشی را از زیرمجموعه های شعر آئینی خواند و گفت: شعر نیایشی در ادبیات دوران ما کمتر مورد توجه قرار گرفته است؛ من 100 مجموعه شعر را به طور اتفاقی گزینش کردم و دیدم که تنها 5 مجموعه از آن ها دارای اشعار نیایشی است و 95 دفتر دیگر از سروده های ستایشی بود و متاسفانه این سنت کاربرد شعر نیایشی در آغاز کتاب ها که از قدیم برجای مانده امروزه کمرنگ شده است.

این محقق ادبیات اظهار کرد: واقعیت این است که شاخه نیایشی شعر آئینی هنوز به درستی تبیین نشده و نیاز به تعریف و تحدید آن امروزه به شدت احساس می شود.

وی درباره بخش ستایشی شعر آئینی هم خاطرنشان کرد: در شعر ستایشی هم باید قلمروهای آن مشخص و معین شود که هنوز به درستی این کار صورت نگرفته است درحالی که باید حدو حصر هر مقوله ای مشخص شود تا بتوان به تعریف درست و دقیقی از آن مقوله رسید.

سنگری در پایان غزلی از مرحوم بهجتی شفق قرائت کرد و توضیح داد که از جهاتی می توان این شعر را یک شعر آئینی خواند و از جهاتی هم می توان آن را خارج از حوزه شعر آئینی قلمداد کرد.