صدای عاشقی در همین حوالی

آدم دشمن آدم است و تبدیل به ضد خودش شده است و شاعر، شکایت خود از این "ضد" را نزد کلمات می آورد که واژه مرهم است و نوشتن شفاست. " ضد" کتابی است علیه "خود" ، آن "خودی" که فریبکار است و ویرانگر. آن خودی که حجاب خود است و به گفته حافظ باید که از میان برخیزد.
"ضد" مطلعی دارد به سفیدی برف. غزلی که خوش آمد گوی عشق است. و اینگونه است که عشق به جمع مردمان تنها قدم می گذارد؛ به آستان کتابی که بر مضمونی جز عشق بنا نمی شود. عشقی که شاعر آنگونه که در غزل "آزادی" می گوید، دلبسته جادوی اوست و دربند او بودن را عین آزادی می داند. شاعر در غزل "آن ها"، پیغامی برای گل ها و بادبادک ها دارد و حال و هوای شعرش در غزل "هراس"، عارفانه تر و درونی تر است. او از شناخت "خود" حرف می زند که عین خداشناسی است و این همان "خود"ی است که ردپایی بر همه غزل های کتاب دارد؛ "رقیب"ی که در پیراهن داریم و زهرش را شهد می پنداریم.
فاضل نظری در شعرهای این مجموعه، که جدیدترین کتاب او بعد از سه گانه "آن ها"، "گریه های امپراطور" و "اقلیت" است، تعبیرها و تشبیه هایی درخشان و بی نظیر از این "خود" می آفریند. آنجا که در غزل "سکه قلب" می گوید: "برکه ای گفت به خود، ماه به من خیره شده است/ ماه خندید که من چشم به «خود» دوخته ام". زبان فاضل نظری چون دیگر کتاب های او ، ساده و بی پیرایه است و بار تاثیرگذاری شعرها بر دوش شناخت شاعر از قواعد شعری، تخیل رها و تصویرسازی های هنرمندانه اوست.
غزل های نظری، تفکری امروزی دارند و در سادگی سهل و ممتنعشان، روایت های عاشقانه و لحظه های چشمگیری پیدا می شود. به گفته شاعر، "ضد" به نوعی دنباله مجموعه های قبلی اوست و همه کتاب ها با هم ارتباط معنایی دارند. به همین خاطر رگه هایی از سروده های هر کدام از کتاب های شاعر در آثار قبلی او هم دیده می شود.
" ضد" از نظر حال و هوای شعری به "گریه های امپراطور" نزدیک است و به لحاظ زبان یادآور مجموعه "آن ها" است. جز این ها "ضد" کتابی است که صدای عشق را از همین نزدیکی ها به گوش می رساند، نه از فراسوی تاریخی غزل و آنجا که آدم ها و عشق به اسطوره بدل می شوند. "ضد" صدای عاشقی است در همین حوالی.
فاضل نظری در خصوص نامگذاری این کتاب معتقد است که برای نامگذاری آثارش دلیل خاصی دارد: «معمولا این دلیل را پشت جلد اثر توضیح می دهم. در مورد این کتاب باید بگویم که منظورم از "ضد" در واقع خود آدم ها هستند که به بزرگترین دشمن شان که به نوعی خود وجودی شان است، بی توجه اند. به نظرم همیشه مخالفی در درون انسان است که ما را از تعالی و رشد باز می دارد، این "ضد" همان خود ما هستیم. قرار شده که در این دنیا ابتدا آن ضد را از بین ببریم و بعد رشد کنیم، اما وقتی به خود وجودی مان می رسیم گذشتن از آن را از خاطر می بریم و به آن مشغول می شویم. بخشی از آنچه در سروده های این کتاب آورده شده، محصول تجربه خودم است و بخشی دیگر را در آدم های اطراف پیدا کرده ام. به هر حال این همجواری با خودی که "ضد" ما است، موضوع غالب اشعار این مجموعه است که به نظرم بیشتر با نگاهی عاشقانه مورد بررسی قرار گرفته و از آن صحبت به میان آمده است. علاوه بر این، "ضد" به نوعی دنباله مجموعه های قبلی من است.»
در صفحه 13 این کتاب می خوانیم: در این دریا چه می جویند ماهی های سرگردان/ مرا آزاد می خواهی؟ به تنگ خویش برگردان/ مرا از خود رها کردی و بال و پر زدن دادی/ اگر این است آزادی مرا بی بال و پر گردان/ دعای زنده ماندن چیست وقتی عشق با ما نیست/ خداوندا دعای دوستان را بی اثر گردان / من از دنیا به جادوی تو دل خوش کرده ام ای عشق/ طلسمی را که بر من بسته بودی، بسته تر گردان/ به جای اینکه هیزم بر اجاقی تازه تر بگذاری/ همین افسرده را زیر و زبر گردان...