غزل شکیب

با من چرا زمانه تفاهم نمی کند                                  

خفته ست بخت ، یا که تکلم نمی کند ؟

دریایی است جنس دلم ورنه هر دلی

این گونه بی شکیب ، تلا طم نمی کند

سرو بلند عشق که از خون نشانده ام

خوش باورم که صاعقه هیزم نمی کند

جز آنکه عاشق است و ندارد خبر زخویش

با های های گریه ، تبسم نمی کند

دریا ، چه کرده با دل جوبار ، کا ینچنین

از پا نمی نشیند و ره گم نمی کند ؟

آن آب خوشگوار که همزاد آتش است

تاب خماریش به دمی خم نمی کند

سر بر نتاب ، ای دل شوریده ، عشق را

کو آینه ست و پشت به مردم نمی کند .