فیلم بید مجنون اکران شد

در این جلسه تنی چند از فیلم‌سازان و هنرمندان حوزه هنری کرمان حضور داشتند و فیلم مورد نقد و بررسی قرار گرفت.

یوسف مرد میان‌سالی که از هشت سالگی نابینا شده است اکنون پس از سی و هشت سال دوباره بینایی خود را به دست می‌آورد. او استاد دانشگاه است و در روابط خانوادگی منطقی و موفق. ماجرا به این شکل است که پس از سال‌ها به کمک دایی‌اش برای معالجه به فرانسه فرستاده می‌شود و در آنجا پزشکان متوجه می‌شوند که امکان بازگشت بینایی او وجود دارد و پس از عمل جراحی، چشم یوسف دوباره به جهان مادی باز می‌شود. حالا او درگیر رنگ و لعاب زندگی‌ست که قرار است با چشم سر آن را ببیند و در این کشاکش اسیر هوای نفس آن می‌شود، در درون خود فریفته‌ی زبیایی دختری از اقوام می‌شود و چون کودکی هشت ساله مفتون زیبایی دنیا و غرق در آن. از منظری دیگر او شاهد تبه‌کاری‌های دنیا هم هست نوجوانی در اتوبوس کیف دیگری را می‌زند و تلویزیون تصاویری از جنگ نشان می‌دهد... از طرف دیگر او دیگر قادر به دیدن  همسر و کودک خود و حتی تمام آنچه را که در طول سال‌ها به آن دلبسته بوده است و برای به دست آوردنش زحمت کشیده است نیست. همه نوشته‌ها و کتاب‌های خود را می‌سوزاند و همچون دیوانگان رفتار و حرکات نامعقول انجام می‌دهد انگار او تازه نابینا شده است. زنش او را ترک می‌کند، مادرش او تنها می‌گذارد و یوسف داستان خود را در جهانی که حالا می‌بیندش بی‌هویت می‌شناسد و شاید همین واماندگی باعث رجعت معنوی اوست او دوباره نابینا می‌شود...

ماجرا در این فیلم به شکلی اغراق شده به تصویر کشیده شده است واکنش شخصیت به جهان پیرامون پس از بازیافتن بینایی، از حد معمول غامض‌تر است مخصوصا که او استاد دانشگاه است و می‌تواند با تجزیه و تحلیل مناسب‌تری به آن بنگرد اما نحوه برخورد و تغییر در شخصیت بیش از حد متعارف است و پذیرش‌آن کمی مشکل می‌نماید. این شخصیت رفتار درستی با خانواده خود دارد که از هر پدری انتظار می‌رود اما پس از بینایی کاملا تغییر می‌کند، آیا بینا شدن یک استاد دانشگاه موفق می‌تواند دلیل کافی برای این چرخش و تحول شخصیت در او باشد؟ اما صحنه‌پردازی‌های فیلم کمک خوبی به درک و فهم حال و هوای آن می‌کنند مثل صحنه‌ای که یوسف چهره‌ی کسانی را می‌بیند که سالها با آنها زندگی کرده و اولین بار است که آنها را می‌بیند، این موقعیت بسیار جذاب و دارای بار دراماتیک است که کارگردان نسبتا به نحو مطلوبی آن‌را به تصویر کشیده است...