قصه سینما

قریب یکصدوسیزده سال از ورود سینماتوگراف به دستورمظفرالدین شاه توسط ابراهیم خان عکاسباشی به ایران می گذرد/ به نقلی این ورود را بیست و یکم شهریور ماه سال 1279 هجری شمسی ثبت نموده اند.

پس از گذریک دوره حضور سینماتوگراف در دربار شاهان/ سینما به درون جامعه راه می یابد و شکلی مردمی به خود می گیرد/ سینما صامت است و آنچه که دیده می شود تصویر صرف/ خنده آور و در جایی بهت زده/ سینمای ناطق شکل می گیرد و دختر لر آغازین این حرکت است و روح انگیز سامی نژاد اولین بازیگر زن کرمانی سینمای ایران.

درتب و تاب پخش فیلم های خارجی / قصه های فیلم های هندی بیشتر به مذاق تماشاگر ایرانی خوش می آید و کپی برداری ها آغاز می شود تا به یک نوع یا استیل یا فرم خاص خود می رسد که همانا به فیلم فارسی معروف می شود.

فیلم فارسی در برابر فیلم هندی / فیلم ترکی / فیلم آمریکایی و غیرو... معیارها و شاخصه های این نوع فیلم / صحنه های بزن بزن/ کاباره/ کلاه مخملی ها/عرق خوردن/ قمه و چاقو/ آواز خواندن و ...

با تم هایی همچون غیرت/ ناموس/ مردانگی و در کنار این نوع فیلم/ فیلم هایی هم از درون سینماتوگراف درآمدند که خالصا به اصالت تصویر/ فکر و هنر سینما می اندیشیدند فیلم هایی همچون طبیعت بی جان و یا ضامن آهو و ...

انقلاب اسلامی شکل می گیرد و موجی از نگاه جدید به سینما و مضامین اسلامی/اجتماعی و بعدا جنگی بوجود می آید / حوزه هنری در برابر فرهنگ و هنر سابق صف آرایی می کند و فیلمساز به دیارغربت رفته / سردمدار و پرچمدار سینمای اسلامی معرفی می شود .... توبه نصوح ساخته می شود ... دو چشم بی سو / استعاذه و ....

 فیلمسازان سینمای جنگ و غیر جنگ پا به عرصه میدان می گذارند / اندیشه های نو  شکل می گیرد و آثاری همچون  از کرخه تا راین / افق / خانه دوست کجاست / هامون / پرده آخر / مادر و..... خلق می گردد.

 سینمای آزاد گذشته به سینمای جوان تبدیل می شود / سینمای 8  /  16  و 35 میلیمتری تعریفی دوباره پیدا می کند / سینمای کوتاه / نیمه بلند و بلند شکل می گیرد / ویدیو وارد می شود و سینمای 8  و 16 را منسوخ  می کند / مدت فیلم های کوتاه از سقف 15 دقیقه به سقف فرمایشی 40 دقیقه عدول می کند / جشنواره های متعدد شکل می گیرد و جوایزی رد و بدل می شود / سینمای ایران از اوج دهه 60 آرام آرام افول می کند / سینماها عمدتا ورشکسته می شوند برای نجات سینماهای ایران نه سینمای ایران / مجوز ساخت و نمایش فیلم های سخیف با مضامین سطحی و به نوعی قلقلک دهنده بیننده برای کشاندن تماشاگر به سالن سینماها داده می شود و درمیان این بازار پرآشوب / فیلمسازی با رویکرد ساخت نئوفیلم فارسی به فیلم فارسی کهنه گذشته رجعت می کند و یک رسوایی را برای سینمای ایران رقم می زند و فیلمسازی دیگربا نگاهی دیگر طرح ویزای ورود به سینمای جهانی را برای خود می ریزد/ گویی که بسان فوتبال به جای آن که برای فوتبال ایران و تماشاگرایرانی شوت بزند تمام نگاه و حواسش به باشگاه های خارجیست که کی او را بخرند یا بپذیرند و برای آن ها شوت بزند !

اما سوالی که مطرح می شود این است که آیا امروز فیلم برای سینمای ایران ساخته می شود یا برای سینماهای بی رونق ایران ؟ کدامیک ؟ آیا فیلمساز جهانی شدن به مثابه این است که بسان یک پیمانکار برای کشورهای مختلف جهان فیلم بسازد یا نه بسان مرحوم مصطفی عقاد با امکانات سینمای هالیوود/ هویت دینی و میهنی خود را برای جهانیان برملا و هویدا سازد ؟

در دولت یازدهم سیاست کلی دولت تدبیرو امید برای هویت بخشیدن به سینمای ایران و دمیدن روحی تازه به این سینما چیست ؟ سینمای ایران به کدام سو می رود؟ چه جایگاهی برای فکرو اندیشه و مضامین انسان ساز در نظر گرفته شده است؟

امروز در سینمای ایران جای یک فیلم که هویت دینی / انقلابی و میهنی ایران را به رخ جهانیان بکشد بسیار خالیست و این در حالیست که سینما می تواند انسان تربیت کند / سینما می تواند ادبیات و تاریخ غنی ایران را به جهانیان بشناساند / سینما می تواند گره گشا باشد / سینما می تواند افق و چشم اندازی وسیع و روشن جلوی دولتمرد و غیردولتمرد نشان دهد.

و حرف آخر/ سینما در شرایط فعلی نیازمند یک گروه همدل / صاحب فکر و اندیشه / آینده نگر و پیشرو می باشد / سینمای ایران باید آیینه تمام نمای هویت ایرانی و اسلامی باشد / فیلم ایرانی با هویت ایرانی در برابر فیلم فارسی و سینمای لمپنی گذشته .