قوت آثار نقاشی جشنواره «هنر جوان» ورای تصور است

 

به گزارش پایگاه خبری حوزه هنری، آیدین آغداشلو نقاش پیشکسوت کشورمان که مهمان نشست نقد و بررسی آثار نقاشی و حجم جشنواره هنرهای تجسمی جوان بود، در این نشست راجع به این آثار گفت: از دیدن آثار این نمایشگاه بسیار لذت بردم. تصورم این بود که در این نمایشگاه آثاری با چارچوبی از پیش تعیین شده و دارای باید و نبایدهای مشخص خواهم دید، در حالی که وقتی به نمایش آمدم با همان نمایشگاه مطلوبی مواجه شدم که تا کنون نمونه‌هایی از آن را در جای دیگری دیده بودم.

این هنرمند ادامه داد: دیدن چنین نمایشگاهی برای من بسیار جذاب بود و من به کسانی که این نمایشگاه را ترتیب دادند تبریک می گویم. همچنین به داوران به خاطر خوش‎سلیقگی‌شان و به هنرمندان جوان به خاطر قدرت و قوت هنرشان تبریک می‎گویم. جوانانی که مجموعه‌ای با نیروی گسترده، شامل و قوی ارائه کرده‎اند و آثارشان قابل درک، ستایش و به بیانی قابل استفاده است.
آغداشلو همچنین درباره داوری آثار در نمایشگاه‌هایی از این دست گفت: اینکه داوری بر حسب سلیقه یا حال درونی‌اش رای به بهتر یا بدتر بودن اثری دهد، قطعی نیست. همیشه این خطا ممکن است در کار داوری وجود داشته باشد و هیچ جایزه‌ای نهایی نیست. از سوی دیگر همواره آینده مشخص می‌کند که کدام اثر ماندگار خواهد بود و کدام اثر در جریان گذر زمان به دست فراموشی سپرده خواهد شد.
این استاد پیشکسوت ادامه داد: ظاهرا در وهله اول وقتی در این نمایشگاه قدم می‌زنیم، شاید این نکته به ذهن برسد که آثار این نمایشگاه مختلف و متنوع است. این که همه چیز باید مانند ارتش کره شمالی، یک قد و اندازه و منظم باشد در مورد همه چیز صدق نمی‌کند. به خصوص درباره هنر چنین تفکری درست نیست. هنر باید دارای تنوع باشد، زیرا هنرمندان جوان ما از مکان‌های گوناگون و با تفکرات مختلف آمده‌اند و به همین دلیل آثار متفاوتی را نیز خلق می‌کنند.
وی ادامه داد: البته شاید این جوانان آرزوهایی مشابه داشته باشند. آرزوهایی به ظاهر بزرگ اما در باطن کوچک. این روزها همه جوانان از من می‎پرسند که چطور می‎توانند آثارشان را به حراج کریستی برسانند. این اصلا مهم نیست. راه یافتن یا نیافتن به چنین حراجی به بازار هنر، مافیای هنر و سلیقه‎های ناموزونی باز می‎گردد که آثار هنری را سفارش می‎دهند و نسبت به درجه و عمقی که جوانان ما باید به دنبال آن باشند بی اهمیت است. به نظر من اگر ساخت و ساز این بازار آشکار شود، دیدگاه جوانان درست خواهد شد. این یک تب گذراست و چون غیر راستین است دوام نخواهد آورد زیرا با تقلب می‎توان شروع کرد، اما نمی‌توان ادامه داد.
  آغداشلو در نگاه دیگری به هنرمندان جوان درباره کار آنان گفت: باید دید جوانان ما حقیقتا به دنبال چه هستند؟ اگر به همین نمایشگاه دقت کنیم، خواهیم دید که یکی از نکات بارز آثار آن تاثیر استادان بر شاگردان است. حتی اگر کمی بیشتر دقت کنیم متوجه خواهیم شد که استاد هرکدام از این هنرمندان جوان چه کسی بوده است. البته این امر دو جنبه دارد، از یک سو به ما نشان می‌دهد که این استادان تا چه اندازه کار خود را خوب انجام داده‌اند و دانشی که در اختیار دارند را به جوانان منتقل کرده‌اند. اما از سوی دیگر ما را به نکته‌ای عمیق‌تر می‌رساند؛ این که وقتی فشار از سوی استاد برای ارائه یک سبک خاص که شیوه آن استاد است زیاد می‌شود تاثیر در کار شاگرد منعکس خواهد شد.
وی ادامه داد: استادان باید به شاگردان خود اجازه دهند که آنان راه خود را در ارائه شیوه وسبک شخصی خود پیدا کنند. استادان باید سنگینی این فشار را از دوش شاگردان کم کنند تا او بتواند انچه می‌خواهد به واقع ارائه دهد را بیابد. نگرش درست این است که ببینیم این نقاشی‌های به ظاهر پراکنده، متعلق به چه دنیایی است و اصلا چه حرفی برای گفتن دارد. وقتی به کارهای هنرمندان جوان نگاه می‎کنیم می‌بینیم چه زمینه مطلوبی برای جستجو کردن درمیان آنها وجود دارد، به دنبال چیست، از چه چیزی رنج می‌کشد و یا چه موضوعی او را شادمان می‌کند.
  آغداشلو درباره نقش استاد در تربیت هنرمندان جوان افزود: همه این‎ها به استادی باز می‌گردد که بر شاگرد خود تاثیر می‌گذارد. تاثیری که البته تا مدتی وجود دارد و هنرمند جوان هرچه قدر هم که استادش در ادامه شیوه خود از سوی شاگردان اصرار داشته باشد، راه خود را پیدا خواهد کرد و پس از مدتی با شیوه و روش شخصی خود آثارش را خلق خواهد کرد.
این هنرمند پرآوازه هنر نقاشی درباره نقش اساتید همچنین گفت: به نظرم نسل من آرام آرام باید فضا را برای جوانترها خالی کند و سایه سنگین خود را کنار بکشد زیرا بسیاری اوقات این حس دلسوزی و کمک رسانی نسل گذشته بیشتر روی جوانان سنگینی می کند.
وی افزود: گمان می کنم به هنر معاصر یا حتی گذشته ایران را از هر زاویه دیدی می‌توان نگاه کرد. گاهی این زاویه دیدها مطلق می‎شود و این مشکل ایجاد می‎کند. مثلا وقتی قرار است مدرنیته به هر قیمتی مطرح شود همان قدر محدود کننده و خط کشی است که قرار باشد تنها براساس معنا کار کرد. من با هر دو این دیدها مخالف هستم، خودم را آزاد می‌گذارم و از دیدن هر دوی این‌ها در هنر لذت می‌برم.