لهجه‌ی مادری

آرام زمین که مادری می‌خواند

آرام کنار بستری می‌خواند

انگار به روی پای او نیست سری

در سوگ عزیز بی‌سری می‌خواند

از چشمه‌ی چشم‌هاش می‌جوشد رود

تا علقمه را به یاوری می‌خواند

از دست کسی پیاله را می‌گیرد

از دست کسی که حیدری می‌خواند

این نیزه که سر به آسمان می‌ساید

یک سلسله را به داوری می‌خواند

رو کرده به سمت ابتران سر، سر نی

در اوج، سرود کوثری می‌خواند

با لهجه‌ی مادری سخن می‌گوید

با حنجره‌ی پیمبری می‌خواند

این صوت ولی چو نای نی می‌لرزد

از عمق بریده‌حنجری می‌خواند

این ابر ز سوز تشنگی می‌بارد

یا مرثیه‌های دیگری می‌خواند

هیهات! سر بریده در مقتل خویش

از زخمی دیوار و دری می‌خواند