متون طنز گذشته را احیا کنیم

به گزارش پایگاه خبری حوزه هنری در نشست اول این کارگاه ها که با موضوع آسیب شناسی طنز معاصر برگزار شد، عبد الرضا موسوی با بیان این که مطالعه در میان طنزنویسان معاصر پایین آمده است، گفت: هم اکنون یا باید بزرگان ادبیات را به عرصه طنز بیاوریم، مانند گذشته که مشاهیری  همچون سعدی، حافظ، مولانا و ... به طنزپردازی می پرداختند ،یا طنزپردازانمان را بزرگ کنیم .
وی ادامه داد: یک طنز پرداز باید از تمام علوم سررشته و اطلاع داشته باشد و لازمه طنزپرداز هخوب بودن مطالعه زیاد است.
این شاعر بابیان این که در طنز به شدت نیاز به محقق داریم، گفت: باید آثار گذشتگان بررسی شود و حلقه مفقوده ای که بین طنز مکتوب امروز با گذشته به وجود آمده پیدا شود. باید برای همه داشته هایمان فهرست سازی کنیم و متون گذشته را احیا کنیم و باید تدبیری اندیشید که دانش جامع طنزپردازان بیشتر شود.
علی اکبر میر فتاح نیز با تاکید بر این که طنز پردازی که دانش نداسته باشد نامش ماندگار نمی شود، خاطرنشان کرد: سعدی در دوره خود به راحتی انتقاداتش را به امیرکیانو حاکم مغول می گوید و کشته و زندانی هم نمی شود، اما چرا طنزپرداز امروزی نمی تواند با وجود این که فضا مانند دوره سعدی نیست حرفش را بزند؟ به اعتقاد من طنزپرداز باید از دانش و رندی برخوردار باشد تا بتواند در هر شرایطی حرف خود را بزند.
ناصر فیض نیز با اشاره به این که متولی بودن دفتر طنز از زمان ابولفضل زرویی شکل گرفت، عنوان کرد: کسی که می خواهد خلق اثر کند و با مبانی طنز کار داشته باشد باید مراجعه9 کند به مراکز مختلف و ااین که بار طنز کشور تنها بر دوش دفتر طنز باشد درست نیست.
وی ادامه داد: سازمان فرهنگی هنری شهرداری چرا باید فقط به چند اثر برای مترو اکتفا کند؟ به اعتقاد من با این گونه کارها حق مطلب طنز را ادا نمی کند.
جلال سمیعی نیز با تاکید بر این مساله که موج جدیدی از شوخ طبعی ها و طنز مانند "په نه په" در موبایل ها و رسانه ها به جریان افتاده است، گفت: باید متوجه تاثیراتی که این گونه شوخ طبعی ها ممکن است بر طنز کشورمان بگذارند نیز باشیم.
سیدعلی میر فتاح نیز با اشاره به سخنان سمیعی گفت: در روزگاری زندگی می کنیم که چیزی به نام اوقات فراقت به وجود آمده مسابقه ای برای پر کردن این اوقات فراقت شکل گرفته و به طور مثال حدود 10 سال است که پیام کوتاه فراگیر شده اما تا به حال مطلب ماندگاری از آن ندیده ایم.
وی افزود: رسانه های فراگیر لحظه ای اند و یکی از ویژگی های رسانه این است که ماندگار نمی شود و اتفاقا تاثیر گزار نیست و نباید نگران این مساله بود.
مهدی فرج الهی نیز چیزی را به عنوان آسیب طنزپرداز دانست که باعث می شود ذهنیت طنز نویس به سمت فضای سیاسی برود.
او تصریح کرد: اگر می خواهیم کاری اتفاق بیفتد که به معنای واقعی تاثیر گزار باشد این است که به فکر نقد انسان و بهتر شدن انسان باشد.
علیرضا لبش نیز با بیان این که طنزهایی که درحال حاضر نوشته می شود سمت و سوی سیاسی دارد، گفت: طنزپرداز فکر می کندبا رفتن یک فرد یا گروه تمام مشکلات حل می شود در صورتی که در طنز کارهایی ماندگار شده اند که به اخلاقیات پرداخته اند.
نشست کارگاهی دیگری نیز در حاشیه جشنواره برگزار شد که به موضوع نقد طنز در مطبوعات با حضور اسماعیل امینی، اکبر کتابدار، علی اکبر می فتاح، دکتر نجف زاده بارفروش، عبدالجواد موسوی، مهدی استاد احمد، امید مهدی ن‍ژاد، مهدی فرج الهی ، راشد انصاری، ناصر فیض، عباس حسینی نژاد و جمعی دیگر از نویسندگان، شاعران و طنزپردازان کشور و جمعی از برگزیدگان جشنواره خارستان 4 و هنرمندان کرمانی پرداخت.