مفاخر و مشاهیر استان کرمان

مفاخر:

دکتر احمد ناظرزاده کرمانی:
شاعر ، نویسنده و استاد دانشگاه تهران که در سال 1296 در بردسیر متولد شد. سیکل اول متوسطه را در کرمان به تحصیل پرداخت و سپس وارد دانشکده ادبیات شد و در رشتة حقوق سیاسی فارغ التحصیل گردید. وی از دانشسرای عالی تهران موفق به اخذ درجه لیسانس در رشتة امور تربیتی شد و سپس دورة دکترای خود را به پایان رسانید.

فؤاد کرمانی:
آقافتح الله قدسی کرمانی متخلص به «فؤاد» از ارزنده ترین شاعران مرثیه سرای کرمان است. بسیاری از اشعار وی به مدح علی مولای درویشان و سالار شهیدان کربلا اختصاص دارد که در نوع خود کم نظیر است. او سرگذشت اجمالی خود را از هفت الی شصت سالگی در قالب مثنوی به رشته نظم کشیده است. کتاب وی «شمع جمع» نام دارد. او در سال 1358 هجری قمری در سن 90 سالگی درگذشت. آرامگاهش در سه کیلومتری شهر کرمان و در دامنة کوه سیدحسین واقع است.

هوشنگ مرادی کرمانی

مرادی کرمانی از نویسندگان ارزشمند روزگار ماست. او سالهاست که با کتاب «قصه های مجید» و «بچه های قالیبافخانه» صدرنشین دلهای دردآشناست. مرادی کرمانی به سال 1323 خورشیدی در سیرچ از توابع شهداد کرمان به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در سیرچ و کرمان به پایان برد و در تهران به اخذ مدرک لیسانس نائل آمد. او نویسندگی را از سال 1347 با مجلة خوشه آغاز کرد. از دیگر آثار او می توان «چکمه» ، «خمره» و «نخل» را نام برد.

مشتاقعلیشاه کرمانی:
مشتاقعلیشاه که نام اصلی وی میرزا محمد تربتی است ، از مریدان شاه نعمت الله ولی بود که در جوانی از اصفهان به کرمان کوچ کرد و در این شهر ساکن شد. در ایران ساز سه تار با نام وی عجین شده است. وی یک سیم به سه تار اضافه کرد و سیم سوم ستار بنام وی معروف است. مشتاق جوان خوش سیما و برازنده ای بود که روزها روی پله های مسجد جامع کرمان نشسته و آیات قران را با همراهی ستار اجرا می کرد. ملاعبدالله نامی سر مخالفت با این درویش هنرمند برداشت و سرانجام در روز 27 رمضان 1206 او را سنگسار نموده و از بالای پشت بام مسجد به پایین انداختند. اشعاری منسوب به وی موجود است که حکایت از طبع شعر این درویش دارد.

باستانی پاریزی:
محمدابراهیم باستانی در سال 1304 شمسی در قصبة پاریز کرمان دیده به دنیا گشود. علوم مقدماتی را در پاریز و متوسطه را در سیرجان و کرمان به پایان برد. آنگاه به تهران شتافت و در رشته تاریخ و جغرافیا لیسانس گرفت. پس از چندی موفق شد در رشته تاریخ دکترا بگیرد. وی علاوه بر اشعار و مقالات فراوانی که در جراید و مجلات مختلف کشور انتشار داده است ، آثار باارزش فراوانی نیز تألیف و تصحیح و ترجمه نموده است. از جمله: خاتون هفت قلعه ، یعقوب لیث ، آسیای هفت سنگ ، پیغمبر دزدان ، سیاست در عصر صفوی و .... .

خواجوی کرمانی:
کمال الدین ابوالعطامحمود بن علی کرمانی ، معروف به خواجو در بیستم ذی الحجه سال 689 متولد گردید. او در شاعری از اختران طراز اول آسمان ادب ایران است. سخن شناسان ، شعر او را در فصاحت و بلاغت بی نظیر شمرده اند. وی فضایل مقدماتی را در کرمان کسب کرد و سپس راهی شیراز گردیده و از محضر پرفیض علمای آن دیار توشه ها اندوخت. چندی نیز در اصفهان رحل اقامت افکند. او در سال 753 هجری وفات یافته و در شیراز مدفون گردید. مثنوی همای و همایون ، گل و نوروز ، روضه الانوار و ..... از اوست.

مشاهیر
شاه نعمت الله ولی:
شاه نعمت الله از عرفای بنام ایران و صاحب کرامات و کمالاتی بوده است. وی از سادات موسوی بوده است. اجداد او در شهر جلب ساکن بودند. او در سال 731 در کوهبنان متولد شد. شاه نعمت الله معاصر خواجه حافظ شیرازی بوده و گویا خواجه به اشعار شاه نظری داشته است. دیوان او بین 11 تا 13 هزار بیت دارد و حاوی قصاید ، ترجیعات ، رباعیات و مثنویات اوست.