نامه

آن روز که درخشش خورشید رنج

در چشمانت کم شد

تو از حافظه ی عمر من به دریا افتادی

و صدای بادهای آبی

همه ی داستان ما را

بر در و دیوار کوچه های تاریخی کوفت

امروز قصد شوخی با اندوه با من نیست

و گرنه با لبان اناری رنگت

دو کلمه حرف متفاوت می داشتم

و برای دستان خالی اما گرمت

دو پرنده ی کهربایی