وضعیت چاپ نمایشنامه مریض و کم جان است

داود کیانیان در گفت و گو با خبرنگار پایگاه خبری حوزه هنری درباره مسابقه نمایش نامه نویسی استعدادهای ویژه حوزه هنری گفت: این مسابقه از این جهت اهمیت دارد که بیشتر نقطه توجه اش بر روی کسانی است که تا به حال اثری را به چاپ نرسانده اند.
وی افزود: در میان این افراد به طور یقین استعدادهای شگرفی پیدا خواهد شد که اگر حوزه هنری در ادامه این مسیر کلاس هایی برای آن ها پیش بینی کند و آن ها دارای آموزش بشوند یقینا حاصل بسیار مفیدی خواهیم داشت.
کیانیان با اشاره به این که استعدادهای جوان پس از آن که آموزش های لازم را ببینند می توانند با سرعت بیشتر و کیفیت بالاتر به امر تولید بپردازند، گفت: اگر آموزش نباشد آن استعدادها همیشه هرز می روند و یا نابود می شوند بنابراین ضرورت دارد که در کلاس های آموزشی شکوفا شوند و خوشبختانه آن کلاس ها در حوزه هنری وجود دارد که می تواند دوره های متفاوتی از ابتدایی تا تکمیلی داشته باشد و آثار آن ها مورد بررسی و بعد هم مورد تولید و انتشار قرار بگیرد.
وی عنوان کرد: مسابقه نمایشنامه نویسی کودک و نوجوان حوزه هنری با تشکیل کارگاه های آموزشی پس از استعداد یابی ، خانواده تئاتر کودک و نوجوان را اغنا می بخشد اما نکته با اهمیت دیگری که وجود دارد آن است که استعدادهایی که نمایشنامه می نویسند و نمایشنامه خود را اجرا می کنند امکان زیادی برای چاپ آثارشان وجود ندارد.
این کارگردان تئاتر و نمایشنامه نویس خاطرنشان کرد: ما حتی جدایی از کسانی که می نویسند و کارگردانی و اجرا می کنند شخصیت هایی را داریم که صرفا برای کودک و نوجوان نمایشنامه می نویسند و با تلاش چشم گیر و طی سالیان دراز توانسته اند چند اثر از خود را به چاپ برسانند و این کافی نیست.
او تصریح کرد: کافی است که مراجعه کنید به یکی از این نمایشنامه نویسان که آثارشان چاپ می شود و خواهید دید آثاری که از آن ها چاپ نشده بیشتر از آثاری است که توانسته اند به چاپ برسانند بنابر این نمایشنامه نویس داریم اما جایی نیست که آثارشان منتشر شود و وضعیت چاپ کتاب خوب نیست و مریض و کم جان است.
وی برگزاری مسابقه نمایشنامه نویسی کودک و نوجوان را اقدام بسیار شایسته ای دانست و عنوان کرد: هشداری که باید به این مسابقه استعدادیابی داد این است که اگر نمایشنامه نویس با استعدادی این دوره های آموزشی را گذراند و نمایش های خوب نوشت جایی هست که آثارش را چاپ کند یا نه؟ اگر نباشد آن ها سرنوشی مانند نمایش نامه نویسان حرفه ایی پیدا خواهند کرد و تمام کلاس ها و استعدایابی ها ابتر خواهد ماند.
کیانیان ادامه داد: این حرف به منزله این نیست که نمایشنامه در انتشارات ها چاپ نمی شود بلکه به این مفهوم است که به هیچ عنوان نیاز تئاتری های ما را فراهم نمی کند. دلیل این امر این است که در تمام آسیب شناسی های تئاتر کودک و نوجوان و تمام بیانیه های جشنواره های تئاتر کودک و نوجوان همیشه به یک اصل اشاره می کنند و در این مساله مشترک اند که ما نمایشنامه کم داریم.
این استاد دانشگاه گفت: نمایشنامه نویسان ما در حال حاضر عمدتا باید به انتظار یک جشنواره بنشینند تا آثارشان اگر در آن جشنواره برگزیده شد شاید به چاپ برسد و باید پرسید آن هایی که برگزیده نمی شود چه سرنوشتی دارند؟ در آخرین جشنواره ایی که برای نمایشنامه نویسی برگزار شد نزدیک 600 اثر شرکت کردند و از این 600 اثر 10 اثر برگزیده می شود و از 590 اثر که خودشان را برای این مسابقه آماده کرده اند اگر بگوییم حداکثر 500 اثر ضعیف است، لا اقل آن 90 اثر دیگر که قوی یا خوب بوده هم به چاپ نمی رسد، در حالی که نظر من این است که هر 600 اثر باید جایگاهی برای چاپ داشته باشد و مخاطبان خود تشخیص می دهند که کدام اثر قوی و کدام ضعیف است و در این صورت دست کارگردان ها هم باز خواهد شد تا بتوانند از میان  انبوه نمایشنامه ها، نمایش نامه مورد سلیقه خود را انتخاب کنند.