گرمارودی: به شاعران جوان یادآوری کنیم که امامان ما برای کلمه «توحید» آمدند

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری حوزه هنری، کمتر کسی تردید دارد که شعر آیینی معاصر مهم‌ترین جریان ادبی دهه‌های بعد از انقلاب اسلامی بوده است، شعری که محور آن بر مدح و مرثیه اهل‌بیت عصمت و طهارت(ع) بنا شده است. هیچ‌کس به ارزش‌های معنوی و فرمی و تاثیری که این شعر در ادبیات امروز داشته است شکی ندارد، اما گاه سوالاتی وجود دارد که هدف از طرح آن‌ها اصلا محدود ساختن حوزه مدح و مرثیه اهل بیت(ع) در این گونه شعر نیست، بلکه اتفاقا گسترش بیشتر دایره شعر آیینی است؛ یکی از این پرسش‌ها آن است که «چرا شعر آیینی آن‌گونه که باید در زمینه «توحید» و «مناجات» فعال نیست؟»

شعر توحیدی و مناجاتی حتی پیش از ظهور مدح و مرثیه اهل بیت(ع) به ادبیات فارسی راه یافت و اگرچه شعر اهل بیتی هیچ منافاتی با شعر توحید ندارد و حتی از توحید جدا نیست و در راستای توحید حرکت می‌کند، اما امروز تمامی عرصه شعر آیینی را از آن خود کرده و شعر مناجات توحید به خودی خود تقریبا رو به فراموشی گذاشته است و کمتر شاعر جوانی را می‌بینیم که در این زمینه به سرایش بپردازد. این موضوع و چند و چون آن را در پرونده «جایگاه توحید و مناجات در شعر امروز» با چهره‌های شناخته شده شعر آیینی به بحث و گفت‌وگو گذاشتیم.

علی موسوی گرمارودی، شاعر و محقق ادبی پیش‌کسوت، در گفت‌وگو با پایگاه خبری حوزه هنری درباره عدم رویکرد شاعر آیینی امروز  به شعر توحیدی و مناجات گفت: شاید نباید گفت شاعران جوان امروز صرفا توجهی به شعر توحیدی ندارند، بلکه درست‌تر آن است که حتی پیش‌کسوتان این شاعران هم چندان در این زمینه کار نکرده‌اند.

وی ادامه داد: اگر پیش‌کسوتان حوزه شعر آیینی آثار بیشتری خلق می‌کردند، جوان‌ترها هم با نگاه به دست آن‌ها به این سمت و سو حرکت می‌کردند و اشعار و آثار بیشتری در این زمینه خلق می‌شد.

این شاعر پیش‌کسوت اظهار کرد: به نظر من برای حرکت در این زمینه باید دو کار انجام گیرد؛ اولین کار برای این منظور که ضرورت این نوع شعر مشخص شود و آن این است که باید به همه شاعران گفته و یادآوری شود که اگر انبیا و چهارده معصوم (ع) آمدند، برای توحید بوده‌ است. باید این فرهنگ و این اندیشه برای شاعران امروز ما جا بیفتند که توحید مهم‌ترین رسالت انبیا و ائمه(ع) بوده است.

به گفته موسوی‌گرمارودی این نگاه نه تنها ضرورت پرداختن به شعر توحیدی و مناجات را ایجاب می‌کند بلکه اجازه نمی‌دهد شعر آیینی ما به بیراهه برود.

وی درباره کار دوم که انجام آن برای حرکت در زمینه شعر توحیدی لازم است، گفت: یکی از مهم‌ترین کارهایی که باید در زمینه شعر آیینی انجام گیرد کناره‌گیری و اجتناب از «غلو» است. شاعران با تقویت نگاه توحیدی و پرداختن به این مضمون می‌توانند از غلو در شعر آیینی فاصله بگیرند.

این محقق، مترجم و استاد ادبیات اظهار کرد: به هر حال آنچه در این زمینه اهمیت دارد و علت اصلی پرداختن به شعر توحیدی و مناجات محسوب می‌شود آن است که بدانیم مرکز اقدامات پیامبران الهی و جانشینان معصوم آنان برای جا انداختن توحید بوده است. این بزرگواران آمدند تا ما خدا را بهتر بشناسیم.

وی با بیان اینکه من حدود 8 شعر توحیدی و مناجات را در آغاز مجموعه «گوشواره‌های عرش» قرار داده‌ام، گفت: بعد از این اشعار، شعرهایی در مدح پیامبر(ص) و امیرالمومنین(ع) و حضرت زهرا(س) و دیگر ائمه قرار دادم. 

موسوی گرمارودی در پایان تاکید کرد: بنابراین باید بدانیم کلمه محوری قرآن کلمه توحید است و این کلمه باید در شعر آیینی امروز هم جایگاه خود را بیابد