آن جوانمرد که نامش رسول بود

این روزها بیست ونهمین سالروز آزادی خرمشهر را درحالی جشن می گیریم که روایتگر ان روزهای پرحادثه‌را در جمع خود نداریم؛ روایتگری به نام رسول ملاقلی پور.

    گاهی ، هر از گاهی که 3 خردادی می شود یا 31 شهریوری ، و بهانه ای جور می شود برای خودنمایی سینمای جنگ ، انگار که جنگ جدا از بخش های دیگر زندگی ما بوده که سینمایش را از دیگر بخش های آن جدا می کنیم ، اما این روزها بیشتر از همیشه دلمان تنگ می شود برای آن صراحت و آن تندگویی های سینمای ملاقلی پور . او که سینمایش نه هنر بود ، نه گیشه ، نه در پی تعریف و تمجید و افتخار که خود افتخار سینما بود.   این روزها بیست ونهمین سالروز آزادسازی خرمشهر را جشن می گیریم و بعد 29 سال هنوز فیلمی ندیده ایم در حد و اندازه محمد جهان آرا که به پای " بلمی به سوی ساحل" برسد. روزگاری که "افق" را می ساخت ، خیلی ها دوست نداشتند فیلمی درباره جنگ ساخته شود ، اما او ساخت که در روایتی از عملیات فتح المبین گفت :"وقتی فیلم می سازم دلم می خواهد حداقل بتوانم روح شهید حسن شوکت پور را از خودم راضی کنم و همه حسن آقاهایی را که نمی شناسم " .  او گفت :" ما آدم های خوشبختی خواهیم بود اگر قدر این عاشق های فداکار را بدانیم " و او خوشبخت بود و این خوشبختی را به چنگ و دندان گرفت . نه هرگز صدای منتقدان را شنید و نه زبان مخالفان را فهمید که خود زبان "نسل سوخته " روزگارش بود و این " مزرعه پدری اش " بود که به آتش کشیده شده بود پس باید " تاآخرین نفس" پیش می رفت.   مرد قد بلند سینمای ایران ، به هر که در فیلم هایش نقش می سپرد ، او را نیز تا بلندای سینمایش می‌برد. جمشید هاشم پور می گوید:" یادم نمی رود فریادهای ملاقلی پور را که می گفت ، تو دیگر جمشید آریا نیستی ، نقشت را پیدا کن". سیامک انصاری هرگز آن گونه که در سینمای ملاقلی پور جلوه کرد ،آن گونه که دوست داشت، در سینما جدی گرفته نشد و" مزرعه پدری " بود که مسیر حرفه ای آتنه فقیه نصیری را تغییر داد. مسعود کرامتی و فرهاد اصلانی و میترا حجار و آناهیتا نعمتی و .... دیگر هرگز سینمایی چون سینمای ملاقلی پور را تجربه نکردند. این روزها بیشتر از همیشه دلمان می خواهد یک بار دیگر"هیوا" را ببینیم ، "میم مثل مادر" را ،"قارچ سمی" ، "نجات یافتگان" و " پناهنده " را . سال گذشته در بیست ونهمین جشنواره فیلم فجر چه‌قدر دلمان خواست که کاش بود و " عصر روز دهم " را خودش می ساخت ، که اگر ساخته بود چیز دیگری می شد. حالا این روزها از کوچه  و خیابان های شهرمان که می‌گذریم ، نام هایی را می بینیم که بیشتر از همیشه به ما یادآوری می کنند که از بزرگراهِ نام کدام جوانمرد به آرامش خانه می رسیم. رسول ملاقلی پور گفت :" گذر سال ها ، حتی سنگ قبر آدم را هم پاک می کند" نامش اما امروز بالای نام همه جوانمردان هشت سال دفاع مقدس رخ می نماید. او که رسول بود و رسول رفت.

منبع: kerman.hozehonari.ir