آسایش زیاد

تا کی به زور نذر و نظر زندگی کنیم

جدی تر از قضا و قدر زندگی کنیم

وقتی بهشت را به دو گندم فروختیم

می خواستیم مثل بشر زندگی کنیم

ما سایه ی ملائکه بر خاک نیستیم

آدم شدیم جور دگر زندگی کنیم

آسایش زیاد کسالت می آورد

کو عشق تا به خون جگر زندگی کنیم

پایان ما اگر چه شبیه درختهاست

باید خلاف میل تبر زندگی کنیم

از هر کرانه عربده ای می کشد کسی

« روزی نشد که بی سرخر زندگی کنیم»

گر حکم ما به جرم صداقت شکستن است

آماده ایم آینه تر زندگی کنیم