نبیند پنجره را تا شبیه میدان ها

نبیند پنجره را تا شبیه میدان ها

به دور خویش نگردند آفتابگردان ها

برای دیدنت ای سرو! عاشقانه علف

بدون چتر می آید به زیر باران ها

میان ماندن و رفتن دچار تردیدی

شبیه مزه ی یک سیب بین دندان ها

مرو که گیسوی تو باد را تکان بدهد

به شور تازه بیفتد از تو طوفان ها

مرو! بمان! بخرام و همیشه چرخ بزن

در این نگاه بیابانی، این بیابان ها

پناه گرمی آغوش تو کجاست؟ کجا؟

که برف ها بتکند از تن زمستان ها

دوباره نیستی و من دوباره تنهایم

دوباره سرد شده چای توی فنجان ها