نوشتن درباره انقلاب حد و مرز ندارد

جشنواره داستان انقلاب در حالی گام چهارم خود را بر می دارد که هم اکنون نام اش به عنوان جشنواره ای شناخته شده به ثبت رسیده است. تا آن جا که ما می دانیم رشد کیفی این جشنواره یکی از دغدغه های برگزار کنندگان است که البته نتایج خوبی هم داشته. لطفا کمی در باره این کیفیت گرایی بگویید.

 سنگ بنای جشنواره داستان انقلاب با محوریت کیفیت مطلوب گذاشته شد. چون نظر همه دست اندرکاران بر این نکته متمرکز بود که این جشنواره باید دو هدف مهم یعنی پیوند هر چه بیشتر نسل جوان با آرمان های انقلاب و تسریع رشد ادبیات داستانی انقلاب را به شکل موازی دنبال کند. باید گفت در همان ابتدای کارهمه ما حس ویژه ای در مورد استقبال شرکت کنندگان از این جشنواره داشتیم که خوشبختانه خیلی زود خیال ها راحت شد چون در همان سال اول هم به لحاظ کمی وهم کیفی کارهایی به دستمان رسید که امیدواری ها چند برابر کرد.

کسانی که حوزه ادبیات داستانی را دنبال می کنند حتما شاهد رشد کیفی کارهای شرکت کننده در چند دوره از برگزاری جشنواره هستند. به گمان شما باید چه تدابیری اندیشیده شود که این روند باز هم سرعت بیشتری به خود بگیرد؟

اگر نظر من را بخواهید باید بگویم همه کارها با همفکری و یک کاسه کردن نظرات مختلف و رسیدن به نظرگاهی مشترک امکان پذیر است زیرا خواسته همه دست اندرکاران جشنواره از ابتدا همین بوده است. جشنواره داستان انقلاب مانند درختی است که هرساله جوانه های تازه ای بر آن می روید. دست اندرکاران حوزه ادبیات به خوبی می دانند. خیلی ها که متاسفانه در دوره ای خاص سکانداران اصلی فرهنگ کشور بودند در مقابل چیزی به نام ادبیات انقلاب جبهه می گرفتند و نه تنها کاری نمی کردند بلکه در حد توانشان چوب هم لای چرخ دلسوزان می گذاشتند اما برگزاری چندین جشنواره از جمله جشنواره داستان انقلاب نشان داد که عناد و کینه بعضی ها نمی تواند سدی در راه نسل پرسشگر و جویای حقیقت ایجاد کند.

شما بارها بر نقش مثبت پیشکسوتان داستان انقلاب در همراهی با این جشنواره تاکید کرده اید. به نظر شما این نقش باید چگونه توسط نویسندگان پیشروایفا شود؟

من معتقدم نوشتن در باره انقلاب حد و مرزی ندارد و نویسندگانی که سال های گذشته در زمره برگزیدگان بوده اند باید در میدان حضور داشته باشند و واهمه ای به نام رقابت با یک نویسنده جوان نداشته باشند چون خود آن ها هم روزی جوان بوده اند و از دیگران انتظار داشته اند که تنهایشان نگذارند.منظورم این است که نفس نوشتن در مورد انقلاب باید هدف اصلی باشد و گرفتن یا نگرفتن جایزه باید به عنوان مساله ای جنبی تلقی شود.

یکی از نکاتی که برای خیلی ها جالب است شرکت نویسندگانی است که سال ها پس از پیروزی انقلاب متولد شده اند، ارزیابی شما از این موضوع چیست؟

حق طلبی در همه جای جهان به نسل خاصی محدود نیست. همان گونه که می دانید کشور ما بعد ازپیروزی انقلاب به جنگی ناخواسته وارد شد و نویسندگان هم همراه با این دفاع مقدس دست به کار شدند که حاصل آن ادبیاتی ناب به نام ادبیات دفاع مقدس شد،ادبیاتی که شکل دیگری از ادبیات انقلاب بود،به نظرمن ادبیات جنگ پلی ارتباطی بین نسل تازه و ارزش های انقلاب است.پلی که اجازه نداد این نسل نسبت به شناخت بزرگترین اتفاق تاریخ کشورش یعنی انقلاب، دچارگسستگی و فراموشی شود.

منظور شما این است که نسل جوان امروزاز راه شناخت ادبیات دفاع مقدس به ادبیات انقلاب رسیده است؟

بله. جوان امروز که با این شور و شوق درباره انقلابی که ندیده می نویسد حتما به الگوهایی توجه دارد که انقلاب را پدید آورده. این جوان زمانی که از جانفشانی یک رزمنده در جبهه مطلبی می خواند و یا چیزی می شنود یا می بیند بدون شک به ریشه های این دلاوری ها علاقه مند و به دنبال شناخت این ریشه ها می شود که نتیجه این جستجوگری رسیدن به آرمان های انقلابی ست که دنیا را تکان داد.