نخفتی تا بیارامد شبی دریا در آغوشت

نخفتی تا بیارامد شبی دریا در آغوشت

و صحرا جان بگیرد واحه واحه، زیر تن پوشت

کنار آتش مرد عشایر، گرم می شد دشت

که از دور آمدی با هیمه و خورشید بر دوشت

غزل بارید از ابر عقیم و نی به نی مرداب

به رقص آمد و جاری شده شفق بر دشت گلپوشت

زمان در دستهایت منقبض شد، تیک بر ساعت

و از آن پس مبدا تاریخ من شد نبض خاموشت

از انگوری که هرگز در دهان نگذاشتی، رندان

دمادم باده پیمایند و باغ و تاک مدهوشت

و بوی حافظ و نارنج از شیراز چشم تو

گذشت و نم نمک نیما برآمد از دل یوشت