قصه پرغصه آن سیب

محمد میرکمالی :  در جشنواره بیست و نهم فیلم فجر ( سال 89) فیلمی به کارگردانی حبیب الله بهمنی به نمایش درآمد که اکنون به اکران عمومی در سینماها در آمد است.
اگر چه این فیلم در ردیف فیلمهای معناگرا قرار می گیرد اما به لحاظ مضمون ، اثری متفاوت در سینمای دینی است زیرا حرف اصلی اش بسیار ساده می نماید و ادعای بلند بالایی هم ندارد و همین نکته کوچک اما ظریف و بس مهم ، این فیلم را به اثری متفاوت و دیدنی درآورده است. 
"سیب و سلما " داستان طلبه جوانی است که در پی خوردن یک سیب ،اکنون تلاش می کند تا رضایت صاحب آن باغ را جلب کند . از این روی ، قصه پر غصه ای برایش آغاز می شود که  این ، البته قصه آن کسانی است که بی خیال خلق خدایند و  به کسب رضایت  از آنها نیز توجهی ندارند .
فیلمنامه سیب و سلما را "سید ناصرهاشم زاده" بر اساس ایده ای از "جهانگیر الماسی" نوشته است . این نویسنده ، سالها پیش فیلمنامه بید مجنون را نیز با مجید مجیدی به نگارش در آورده بود که در نوع خود فیلمی دیدنی و جذاب بود. اما فیلمنامه "سیب و سلما" که براساس استانداردهای شناخته شده سینمای جهان به نگارش درآمده است، نشانگر تلاش نویسنده در طول اثر است که با رعایت اصول فیلمنامه نویسی مدرن ، توانسته است با خرده داستان هایی که با مضمون تلاش برای کسب رضایت از صاحب باغ است، به داستان اصلی فیلم پیوند بخورد.
اساس و محور اصلی فیلمنامه بر عزم راسخ طلبه جوان قرار دارد و حال، او باید راهی را بپیماید که شاید بسیاری از ما در طی آن، سر باز زنیم و با پوزخندی از آن عبور کنیم. آری، حرف اصلی فیلم به ظاهر ساده جلوه می کند زیرا  بر کسب رضایت از خلق خدا تاکید موکد دارد و این وضعیت در حالی است که من و تو بیننده (یعنی یکی از فراوان انسان های معاصر) شاید در حین دیدن این فیلم به مضمون آن ایراد وارد کنیم و پیش خود بگوییم : «در حالی که عده ای به طور کلان از بیت المال و حق خلق خدا می خورند و ... سازندگان سیب و سلما چه دل خوشی دارند!»
این ایراد، شاید خوشامد ذهن من و تو باشد و جلوه گری نیز نماید و حتی در نگاه اول معقول نیز به نظر آید اما دعوای مطروحه بر سر یک عدد سیب یا اختلاس چند میلیاردی نیست، بلکه اصل موضوع که همان تجاوز به حقوق خلق خدا باشد مورد نظر است و میزان آن ، نمی تواند در رفع این عمل نادرست موثر واقع شود و به عبارتی دیگر، موجب توجیه قباحت آن عمل نمی شود.
به نظر می رسد اگر این فیلم همین مقدار که بتواند ذهن ما را به نفس تجاوز به حقوق دیگران، توجه دهد و معطوف به ضرورت کسب رضایت از خلق خدا کند، کاری بس مهم کرده است.