خیمه‌ها می‌سوزد و...

خیمه‌ها می‌سوزد و دل بیش‌تر از خیمه‌ها

می‌وزد آهسته‌آهسته شرر از خیمه‌ها

کاشکی باران ببارد بر دل تب‌دار دشت

کم شود اندوه و آه شعله‌ور از خیمه‌ها

قافله با کوله‌باری از عطش بر شانه‌اش

می‌برد با خود کجا سوز جگر از خیمه‌ها؟

می‌دود تا نیزه‌ها چشمان خیس دختری

می‌دهد شرح دلش را با پدر از خیمه‌ها

زیر لب آهسته می‌گوید میان بغض و آه

ای پدر! قلب مرا با خود ببر از خیمه‌ها

فرصتی باقی نمانده باز باید دل کَنَد

با پدر گوید فقط یک مختصر از خیمه‌ها

خیمه‌ها می‌سوزد و آتش به هستی می‌زند

می‌دود بیرون کسی با چشم تر از خیمه‌ها

کاروانی خسته‌دل، منزل به منزل می‌رود

با خودش آورده هفتاد و دو سر از خیمه‌ها