جرات پروانه‌شدن

گریه‌ام غربت تلخی‌ست که اما دارد

قصه از فاجعه‌ی رفتن بابا دارد

پا برهنه وسط معرکه و بوسه‌ی خار

غصه انگار فقط در دل ما جا دارد

خم شده قامتم از عقده‌ی شلاق ولی

دخترت جرات پروانه‌شدن را دارد

تکیه کردم به لبت تا که بفهمی بابا

ماهی تُنگم و دل حسرت دریا دارد

باز کن چشم در این دخمه‌ی بی‌آب و ببین

بوسه بر زخم گلوی تو تماشا دارد