رمضان در اشعار مولانا

مولانا در ستایش رمضان می گوید:
ماه رمضان آمد آن بند دهان آمد
زد بر دهن بسته تا لذت لب بیند
آمد قدح روزه بشکست قدح‌ ها را
تا منکر این عشرت بی‌ باده طرب بیند
 
و در جای دیگر می گوید:
 
این دهان بستی دهانی باز شد
تا خورنده لقمه‌ های راز شد
لب فروبند از طعام و از شراب
سوی خوان آسمانی کن شتاب
گر تو این انبان زنان خالی کنی
پر ز گوهرهای اجلالی کنی
طفل جان از شیر شیطان باز کن
بعد از آنش با ملک انباز کن
 
او، تنها در مثنوی هایش به رمضان بسنده نکرده؛ بلکه در مجموعه « غزلیات شمس» نیز غزل های شور انگیزی راجع به اهمیت و جایگاه ماه رمضان دارد. در غزلی اینچنین سروده است:
آمد رمضان و عید با ماست 
قفل آمد و آن کلید با ماست
بر بست دهان و دیده بگشاد
وان نور که دیده دید با ماست
آمد رمضان به خدمت دل          
وان کش که دل آفرید با ماست
در روزه اگر پدید شد رنج      
گنج دل ناپدید با ماست
کردیم ز روزه جان و دل پاک      
هر چند تن پلید با ماست
روزه به زبان حال گوید      
کم شو که همه مرید با ماست
چون هست صلاح دین در این جمع      
منصور و ابایزید با ماست