دوخط یادگاری نوشتی برام

بشین خونه رو آب و جارو نکن
بذار زخم پهلوت بهتر بشه
خودم از پس غربتم بر میام
نمیخوام چشات واسه من تر بشه

اگه درد داری می‌دونم عزیز!
با این دردا باید مدارا کنی
در خونه‌مونو عوض می‌کنم
به‌شرطی نیایی درو واکنی

نمی‌تونم از کوچمون رد بشم
چی‌کار کرده این کوچه با روح من
یه عمره ازت شرمسارم عزیز
منو بسته‌بودن تو رو می‌زدن

نگاهت رو این روزا از من نگیر
تو عطر ِنجیب ِبهشتی برام
خودت داری می‌ری ولی پشت در
دو خط یادگاری نوشتی برام

نوشتی شبا تشنه می‌شه حسین
همین غصه داره تو رو می‌کشه
نوشتی ظریفه، شبیه گله
حواست بهش باشه پرپر نشه

واسه مرد خونه‌نشینی بده
دعا کن واسه تلخی لحظه‌هام
دعاکن بتونم تحمل کنم
دعاکن نمونم دعاکن بیام