«پابرهنه در بهشت» مورد نقد و بررسی قرار گرفت .

در این نشست تنی چند از فیلم‌سازان و هنرمندان حوزه هنری کرمان حضور داشتند و فیلم مورد نقد و بررسی قرار گرفت.

آسایشگاهی برای بیماران خاص یا افراد با بیماری‌های لاعلاج که یحیی طلبه‌ای جوان، آن‌جا را به عنوان محل خدمت خود انتخاب می‌کند. یحیی کم‌کم با بیماران رابطه دوستانه پیدا می‌کند و سعی می‌کند در کارها با آن‌ها شریک شود، یحیی در تعاملش با بیماران آسایشگاه به دنبال پند و موعظه‌های معمول که از یک روحانی انتظار می‌رود نیست او بیشتر با بیماران همراه می‌شود و به درد و دل آنها گوش می‌کند چه بیماری که بسیار حرف می‌زند چه بیماری که در سکوت فقط به یحیی نگاه می‌کند. بر خلاف یحیی، پزشک مسئول آسایشگاه توجه عملی و باطنی چندانی به ویژه به لحاط روانی به بیماران ندارد...

فضا و شخصیت طلبه‌ی فیلم بیشتر تداعی‌گر صومعه‌ها و راهبان دیرهای صده‌های گذشته است با لحن ایرانی، اسلامی. شاید یکی از دلایل فاصله مخاطب با فیلم همین دوگانگی در فضاسازی باشد. فضای فیلم فضای غریبی‌ست این غربت نه از نوع فضاهای وهمی و یا شخصیت‌ها ناشناس و تعاریف ناملموس، بلکه غربت از نوع عدم هماهنگی بین اجزا، انگار چیزی را قالب بر آن کرده باشیم. هر چند فضا چفت و بست باورپذیری ندارد اما  تلاش فیلم‌ساز به عنوان اولین کار سینمایی در نشان دادن فضایی غریب قابل تقدیر است. اطلاعات ناکافی از ماجرا و شخصیت‌ها و دلایل وقوع حوادث و قرارگیری موقعیت‌ها که برای مخاطب تا پایان کار بی‌پاسخ می‌‌ماند همان فضای غریب ناموزون را شکل می‌دهد، مواردی مثل این که بیماران این داستان به چه دلیلی محکوم به مرگ هستند یا اصلا همه می‌میرند یا نه؟ این چه بیماری‌ست که آن‌ها را به کام مرگ می‌کشاند و چرا حتما باید در این فضا قرنطینه شوند؟ مخاطب نمی‌داند ابتلای احتمالی یکی از بیماران به ایذر چقدر قطعی‌ست که باعث مرگش می‌شود شاید فیلم‌ساز عدم پاسخگویی به سوالات این چنینی را در بطن فضای غریب داستانش لازم دانسته است اما به نظر افراط در آن باعث عدم ورود مخاطب به دنیای داستان شده است یعنی کم اطلاعی مخاطب از داستان و رویداد‌هاست که غربت فیلم را غربت دلپذیری نکرده و برعکس دلیل فاصله مخاطب با اثر شده است...