کتاب های ارزنده دفاع مقدس در انتظار کارگردان های لایق هستند

سید قاسم یاحسینی، نویسنده و پژوهشگر تاریخ به خبرنگار پایگاه خبری حوزه هنری گفت: تجربه دنیای مدرن در مغرب زمین نشان داده است جذاب ترین و پرفروش ترین آثار سینمایی حتی در هالیوود غالبا اقتباس هایی است که از کتاب های درخشان ادبی صورت گرفته؛ از «جنگ و صلح» تولستوی گرفته تا «ارباب حلقه ها» و همان طور که می بینیم، تنها بر اساس کتاب «جنگ و صلح» تولستوی، دست کم 10 اقتباس سینمایی یا سریال تلویزیونی ساخته شده که هیچ کدام جای دیگری را پر نمی کنند.

این خاطره نگار ادامه داد: اما در ایران سینماگرانمان هنوز به سراغ ادبیات کلاسیک نیز نرفته اند و تقریبا هیچ کاری در زمینه تولید آثار داستانی بر پایه کتاب هایی مانند کلیله و دمنه و ... یا حتی آثار فانتزی مانند هزار و یک شب یا کارهای حماسی مثل «سمک عیار» انجام نداده اند. درباره اقتباس آثار دفاع مقدس نیز غفلت شده در حالی که به زعم من نود درصد کتاب های حوزه جنگ واجد ارزش های تصویری هستند.

یاحسینی تاکید کرد: دست کم در حال حاضر بیش از 200 کتاب ارزنده در زمینه خاطرات شفاهی که هم پتانسیل و هم ارزش فیلم شدن دارند وجود دارد که اگر کارگردان لایقی پیدا شود می تواند با به فیلم کشیدن این کتاب ها، خودش را در قامت کاندیدای جشنواره های معتبر ببیند. با این حال می بینیم که از ده هزار کتابی که تاکنون در باب دفاع مقدس منتشر شده، به جز چند اثر محدود که از انگشتان یک دست بیشتر نمی شود، دیگر آثار منتظر کارگردان رویایی خود هستند که روزی با اسب سفید بیاید و بر شانه آن ها بوسه زند.

نویسنده کتاب های «پنهان زیر باران» و «آخرین شلیک» در پاسخ به این که ارتباط سینماگران و نویسندگان باید خودجوش شکل بگیرد یا نهادی در این زمینه مسئولیت دارد نیز گفت: نمی دانم چرا هر حرفی که می زنیم بلافاصله ذهنمان سراغ «نهادها» و «دولت» می رود. سینما و ادبیات در کشورهای دیگر ارتباط تنگاتنگی با یکدیگر دارند که هیچ نهاد و دولت خاصی هم در مغرب زمین متولی آن نیست.

وی ادامه داد: کافی است تیتراژ فیلم های مشهور سینمایی را نگاه کنیم تا ببینیم تعداد پرشماری از جامعه شناسان، روان شناسان، مورخان و فرهنگ شناسان دستیار مرئی و نامرئی فیلم نامه نویس و کارگردان بوده اند؛ برخلاف سینمای ایران که معمولا یک نفر هم فیلم نامه نویس است، هم سرمایه گذار (تهیه کننده)، هم کارگردان و حتی تدوین کننده.

یاحسینی با ابراز تاسف از این که بسیاری از نویسندگان ما نیز شناخت چندانی از دنیای فیلم و از آن مهم تر فلسفه فیلم ندارند، اشاره کرد: در چنین اوضاعی، نشستن و توصیه کردن که باید فلان نهاد وارد عمل شود به همان اندازه مضحک است که با بخشنامه بخواهیم جامعه را کتابخوان کنیم.